30 jaar actief voor mensenrechten

Ter gelegenheid van haar dertigjarig bestaan schonk Amnesty International Bunnik,Odijk en Werkhoven een beeld aan de gemeente Bunnik. 

Zaterdagmiddag 11 juni werd dit beeld, op de hoek van de Van Hardenbroeklaan en het Slot, door burgemeester mevrouw Van Rijnbach-De Groot onthuld. 
Zij aanvaarde in dank het fraaie kunstwerk en feliciteerde de basisgroep met het jubileum. Ze benadrukte daarbij dat het werk van Amnesty International ook na dertig jaar nog zeer nodig is. Ze was er zeker van dat het beeld zal helpen het draagvlak van de activiteiten van de basisgroep in onze dorpen te verstevigen.

Luigi Amati, de beeldhouwer, legde uit dat hij zich heeft geïnspireerd op het symbool van Amnesty International, de kaars van hoop gevangen in prikkeldraad. Het beeld stelt een kind voor dat zich ontworstelt aan banden die al geen prikkeldraad meer zijn, om daarmee de drang naar en hoop op vrijheid tot uitdrukking te brengen.
Het beeld is tot stand gekomen door bijdragen van sponsors: CSC, Koninklijke BAM groep NV, Oranjefonds, Werkgroep Vredeskunstwerk, NMB-Heller NV, Nordined en de Werkgroep Vredeskunstwerk en andere particuliere gevers. Aannemingsbedrijf A.J. v.d.Tol heeft het beeld geplaatst.

De Bunnikse zanggroep Cantare Barbare zong daarna op fraaie wijze een aantal Zuid-Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse liederen. Het geluid werd verzorgd door Bin-productions.

In het gemeentehuis, verfraaid met boeketten van Bloemenhuis Sandra uit Odijk, vroeg Nico Tukker, voorzitter van de basisgroep, zich in zijn welkomstwoord af of er nog wel wat te vieren is in een wereld waar onrecht en geweld nog hoogtij vieren: Dafur, Turkmenistan e.a. Machteloosheid en cynisme liggen op de loer. Vieren van 30 jaar aan het licht brengen van onrecht verplichten echter tot het niet toegeven aan deze gevoelens.

Arda Mensink, vanaf het begin bij de basisgroep betrokken, schetste hoe het allemaal begon en gegaan is. Het begon klein vanuit de kerken in Odijk met eenvoudige taken. In 1975 werden de kerkgrenzen overschreden met het oprichten van de AI-groep met 10 leden. Het takenpakket breidde zich geleidelijk uit, ondanks groot verloop van leden en weerstand bij het publiek: drammerig en te politiek. Deze weerstand is sterk afgenomen terwijl het draagvlak in de Bunnikse samenleving sterk is uitgebreid. 
Nieuw in het omvangrijke takenpakket zijn activiteiten gericht op de basisschooljeugd via lessen gegeven op (nu nog) 5 scholen in de drie dorpen. En een maal per jaar op een avond bij Brothers wordt de wat oudere jeugd bereikt.
Zij citeerde tot slot een ex-gevangene jegens AI: " Een hond verdrinkt niet zo lang hij de oever ziet. Jullie zijn die oever"

Bart Stapert sprak namens het bestuur van Amnesty International Nederland. Hij heeft zijn sporen verdiend als advocaat in de VS waar hij hulp bood aan ter dood veroordeelden. 
Hij ging in op de vraag hoeveel hooi Amnesty International op de vork moet nemen: het hele brede scala aan mensenrechten of daaruit een beperkte selectie waarmee Amnesty indertijd gestart is. De toenemende complexiteit van de internationale verhoudingen en de grimmigheid van conflicten in verschillende landen vraagt om een breder bereik maar Amnesty moet bewaken niet te ver verwijderd te raken van haar oorspronkelijke doelen. Ook benadrukte hij dat het zaak is dat Amnesty op lokaal niveau actief moet blijven zoals hier in Bunnik. Jammer genoeg is er een trend te bespeuren dat groepen hun hoofd niet meer boven water kunnen houden. Dit neemt niet weg dat het aantal donateurs van Amnesty wel blijft groeien.
De middag werd afgesloten met een bijdrage van het duo Mariska Reijmerink en Vincent Bijlo, beiden uit Bunnik. Gevoelige liedjes werden afgewisseld met scherpe maar humorvolle teksten waarbij Vincent er in slaagde het grote wereldleed te verbinden met het kleine leed in onze gemeente zoals de verwijdering van struiken en bomen, wat natuurlijk iets anders is dan het verwijderen van mensen uit de samenleving.